Iets dat mij opvalt in mijn lessen met zowel de volwassenen, als ook in de lessen met de kids is het algemene gebrek aan zachtheid. Zacht zijn - voor jezelf, een ander en de wereld. Iets dat voor mij inmiddels zo vanzelfsprekend is, maar in de werkelijkheid toch vaak ontbreekt.
Opgegroeid in Duitsland heb ik veel prestatiedrang moeten ervaren, vanaf een jonge leeftijd aan. Mijn vader was op 17-jarige leeftijd vanuit Iran naar Duitsland gestuurd door zijn vader. Een keuze, die voor mijn vader was gemaakt en veel druk op hem uitoefende. Hij moest overleven en zich aanpassen aan een land en cultuur, die hij zelf niet had uitgekozen. Er was geen ruimte voor zachtheid. Het werd hem nooit geleerd, en aangezien zijn nieuwe situatie lag de focus op overleven ipv leven. Hij is geslaagd in Duitsland, maar of hij echt ooit het gevoel van zachtheid heeft mogen ervaren, durf ik te betwijfelen.
Dan hebben wij nog mijn moeder - Duits en veel te jong verliefd geraakt op een buitenlandse man met geldproblemen. Mijn grootouders waren nog van de oude gaarde, dus toen zij redelijk snel vertelde dat zij niet alleen een relatie had met een Iranese man, maar ook nog zwanger leek te zijn, was het drama compleet. Ook mijn moeder moest een keuze maken - oude vs. nieuwe familie - en dat op 19-jarige leeftijd. De keuze was echter snel gemaakt, en zo verhuisde zij vanuit een prestatiegedrongen en religieuze huishouden naar een huishouden zonder geld, met een kleintje en weinig levenservaring. Geen ruimte voor zachtheid dus.
Nog twee kinderen verder en inmiddels geen contact meer met de ouders, was het gevoel van moeten overleven compleet. Niet bewust, want ik herinner me nog zo goed hoe vaak mijn moeder tegen me zei: "Ja, ik weet ook niet hoe we het elke keer weer hebben gered, maar het is hoe dan ook gelukt." En mijn vader zwoor erop dat je "met hard werken alles kon bereiken!"
Dit is een inkijkje in mijn achtergrond, maar ik denk dat de boodschap aansluit. Wij komen grotendeels uit gezinnen, waarin onze ouders hun best hebben gedaan. En dit vroeg veel van hun. Zachtheid is hun nooit geleerd, en in hun eigen nieuwe gezin was er geen besef nog ruimte voor zachtheid. Dus waar hadden wij het zelf moeten leren?
Wat mij wel opvalt is dat de nieuwe generatie, die niet meer ontstaan is uit een arbeidersgezin, nog steeds moeite heeft met dit onderwerp, en hier schrok ik dan toch wel van. Is het onze taak niet om beter voor onszelf te zorgen? Van overleven over te gaan naar leven? Nu er geen oorloog is in ons land, nu we geen echte geldnoot hebben, nu er toegang tot zo veel hulp en mogelijkheden is? Zijn wij het onszelf niet schuldig? Onze paarden en honden? Maar vooral niet ook de generaties na ons?